'Daar vind ik je nu helemaal geen type voor', zei ze onderwijl mijn gezicht poederend. Was daar dan een 'bepaald type' voor? Aan haar intonatie te horen wilde ik niet eens tot dat 'bepaalde type' horen. 'Hoe bedoel je?', vroeg ik argwanend. 'No hard feelings, maar dat zijn meestal van die blonde vrouwen'. Ze pakte een doosje blush waarvan de kleur nog het meest in de buurt kwam van zuurstok-roze. Angstig keek ik naar het doosje. 'Ik kan het er altijd nog afhalen hoor', stelde ze me gerust. Ik overdacht haar woorden nog eens. Ze had niet gewoon 'blonde vrouwen' gezegd, ze had het blijkbaar over een bepaald type blonde vrouwen. En iets zei me, dat het onbepaald laten van het bepaalde type blonde vrouw, alleen maar op iets negatiefs kon duiden. 'Daar is me weinig over bekend', mompelde ik.

 

Ik wilde net van onderwerp veranderen, toen ze me opnieuw begon door te zagen over mijn voorliefde voor vreemde culturen en even vreemde mannen. 'Maar vertel eens, hoe zwart moeten ze zijn? Het gaat je toch niet om hun je-weet-wel he?', gniffelde ze. Aan haar gezichtsuitdrukking te zien, probeerde ze zich daar momenteel een voorstelling van te maken. 'Het hoeft niet per se zwart te zijn', antwoordde ik quasi verontwaardigd. 'Zolang het maar niet Nederlands is. Of Europees'. 'Echt?', vroeg ze teleurgesteld. Ik had naar alle waarschijnlijkheid zojuist haar beeld van de gitzwarte Samburu-krijger in vol ornaat om zeep geholpen. 'Bij uitzondering misschien een doorgebakken Spanjaard'. Ze deed een stap achteruit en bekeek het resultaat van het doosje zuurstok-roze van een afstandje. Ze schudde haar hoofd. 'Dit is niets'.

 

'Waarom eigenlijk?', vroeg ze toen. 'Dat weet ik niet', zei ik naar de waarheid. Ik wist het wel een beetje, maar dat was niet genoeg voor een gedegen motivatie die mijn mening moest ondersteunen. Bovendien was mijn afkeer van blanke mannen op het genante af. En veel verder dan 'Ze zijn zo...wit en zo..passieloos', kwam ik eigenlijk niet. Daarentegen had ik haar in geuren en kleuren kunnen vertellen dat niets ter wereld mij meer biologeerde dan het laagje donkerbruine chocolade op de bovenkant van de hand die vrijwel abrupt overging in een helwitte handpalm, bij de donkere man. Dat niets mij meer opwond dan de zwoele bewegingen van de latino die zijn heupen even vaak en met evenveel souplesse bewoog als dat 'De Blanke Man' zijn pols op ooghoogte bracht om te zien hoe laat het was. En dat de übermannelijkheid van de Arabieren mij bleef triggeren. Ik besloot uiteindelijk met 'Ik voel me niet thuis bij Nederlanders'. Daar leek ze genoegen mee te nemen. Ze stalde de tafel vol potjes oogverf, variërend van de kleur gifgroen tot glittergoud. 'Durf je?'

 

Met een klein kwastje kriebelde ze op mijn linkerooglid. 'Trek je ze ook meer aan dan Nederlanders?' Ik haalde mijn schouders op.< 'Nederlanders zijn meestal inderdaad niet bepaald weg van me'. >'Omdat ze bemerken dat jij niet in ze geïnteresseerd bent?' <'Dat denk ik ja' >'Of omdat je alleen maar dénkt dat ze niet in je geïnteresseerd zijn, omdat het je niets kan schelen' < 'Dat is ook een optie'. >'Eigenlijk discrimineer je he?' merkte ze op. < 'Nou niet eigenlijk, ik discrimineer gewoon ja', beaamde ik. 'Alleen heet het dan 'positieve discriminatie' wat eigenlijk weer discriminatie op zich is, want als Nederlanders onderscheid maken ten aanzien van Vreemdelingen, heet het gewoon 'discriminatie' en daar is niets positiefs aan. Ze stopte even met kriebelen en keek naar me via de spiegel. 'Ik vind je leuk', zei ze. 'En ik ben Nederlandse'.

 

Thuisgekomen pakt de Viva groot uit met een artikel over 'exotisme'. Het kopt met titels als 'Fan van de Verweggiman' en ondersteunt het artikel met quotes als 'Ik heb het eens met een blanke gedaan, maar ik dacht de hele tijd: "Wat ben jij wit!". Ene Wieteke maakt het nog bonter door te spreken van 'animal sex' als ze het over donkere mannen heeft. Persoonlijk gruwel ik van de woorden 'animal' en 'sex' in zinsverband, maar dat terzijde.

Cultuurwetenschapper Isabel Hoving, spreekt van 'verheerlijking van culturen'. Exotisten als ik, zouden de misvatting hebben dat Vreemdelingen lichamelijker, seksueler en gepassioneerder zijn. Bovendien zouden wij exotisten onze romantische idealen projecteren op de cultuur van de beminde. Het zal mij niet verbazen als Isabel Hoving een Nederlander is. Ze heeft het namelijk alleen maar over de fysieke aspecten. Bekrompenheid ten voeten uit.

Waarschijnlijk zou Isabel Hoving mij willen vertellen dat niet alle Nederlanders passieloos zijn. Dat ik mijn soortgenoten niet over 1 kam moet scheren. Dat er ook latino's bestaan die niet kunnen dansen. Dat mijn eigen gedachtegang dus ook behoorlijk bekrompen is. Maar ja, daar kan ik nu eenmaal niets aan doen,ik ben immers ook een Nederlander....

De sauna heb ik altijd een hypocriet concept gevonden. Naar mijn mening is de sauna een hok waar 50-plussers van buitengewoon disproportionele omvang samenkomen om hun lichaamsvocht uit te wasemen en de algehele staat en schoonheid van hun gestel te vergelijken met die van anderen. Dit laatste wordt echter altijd fel bestreden door fervente saunagangers. De bewering luidt dat in de sauna niemand acht slaat op omvang en proportie van lichaamsdelen van overige bezoekers; laat staan dat men zich er toe  laat verleiden heimelijk de intieme delen van het andere geslacht aan een inspectie te onderwerpen. Deze bewering vind ik hoogst opmerkelijk.

 

In het dagelijks leven trachten we namelijk met de grootste zorg om deze intieme delen aan het oog van onze medemens te onttrekken. Toegegeven, er zijn landen waar aan het bedekken van de intieme lichaamsdelen een hogere prioriteit wordt toegekend dan hier en waar dit ook met veel meer toewijding geschied, en ik kan niet ontkennen dat er veelvuldig wordt vals gespeeld met decolletés om in te verdrinken, lustopwekkende stukjes dijbeen of ontluikende bilspleten, maar het zonder gêne publiekelijk tentoonspreiden van zwabberende borsten , lubberende joni's  of onooglijke Wodan's is -uitgezonderd in daarvoor bestemde gelegenheden- not done, voor zover mij bekend.

En hoewel we zonder kleding het grootste gedeelte van het jaar een kille dood zouden sterven, is het bedekken van het lichaam- en met name de lustopwekkende delen- voor de meerderheid van de mensen niet gebaseerd op louter praktische overwegingen, maar liggen hier zedelijke en morele overwegingen aan ten grondslag.

 

Afijn, in de sauna -en op het naaktstrand, maar over naakt recreëren later misschien meer- lijken mensen deze morele en zedelijke overwegingen te hebben laten varen. Niets opzienbarends tot dusver, want als we het over de moraal en de goede zeden gaan hebben, verrichten mensen dagelijks legio aan handelingen die die het zich verkeren in de sauna genadeloos zullen overtreffen op immoreel en/of onzedelijk vlak.  Maar het is toch zeker frappant dat mensen die doorgaans slechts hun eigen lichaam -of bij uitzondering ook dat van hun levensgezel- grondig kunnen bestuderen, niet hun kans grijpen om op z'n minst een blik te werpen op de diversiteit aan borsten, billen, benen en wat al niet meer die de sauna te bieden heeft?

 

Zo mogelijk nog hypocrieter dan het hele sauna concept, ben ik zelf. Want met enige regelmaat geef ook ik mijn nog jonge, fitte lijf te grabbel aan de ogen van tientallen vreemden. Nu ben ik dan ook niet principieel tegen de sauna maar wel tegen het ontkennen van zogenaamde 'gluurders' die men temidden van alle borsten, billen, benen en wat al niet meer kan aantreffen.Want ik kan niet ontkennen dat telkens als ik daar een man zie, of een vrouw, mijn ogen een fractie van een seconde afdalen naar de intieme delen, of ik het nu wil of niet. En ik kan je vertellen, daar blijft het niet altijd bij.

In het uitzonderlijke geval dat zich in die sauna een jong, mannelijk exemplaar bevindt, heb ik soms moeite om mijn ogen af te wenden na de gebruikelijke quickscan. En zelfs als er een onooglijk gedrocht tegenover me zit, of misschien juist dan, moet ik steeds kijken. Heus, ik kan er niets aan doen. Dus vertel mij niet dat er geen gluurders huizen in de sauna. Want in de stomende dampen, ben ik het, die haar ogen over borsten, benen, billen en wat al niet meer laat glijden, die steelse blikken werpt op het schaarse man-candy en die inwendig gruwelt van verrimpelde intieme delen van de bijna-doden. Ben ik nu echt de enige?

'Alle mannen zijn honden, dat is het enige wat je moet onthouden', zei ze, ondertussen druk laverend tussen het verkeer. Ik keek haar zwijgend aan. 'Álle mannen zei ik', beet ze me toe, zich bewust van de mogelijke uitzonderingen die ik me nu voor de geest probeerde te halen. Ik dacht koortsig na. Iedere mogelijke man, die ooit deel had uitgemaakt van mijn leven, langdurig of kortstondig, passeerde de revue. En man na man, viel genadeloos -de meerderheid al na slechts fracties van seconden aan bedenktijd- door de mand. Verdronken voor ze goed en wel op het schip stonden. Gensneuveld door de ogenschijnlijk eenvoudige criteria die een vrouw hanteert. Betrouwbaar of niet betrouwbaar. To be or not to be.

 

'Je hebt mogelijk gelijk', was mijn conclusie. 'We rijden zo niet goed trouwens'. Ze keek me met een verhit hoofd aan. Het navigatiesysteem kreeg het ook in de gaten. 'U rijdt verkeerd, probeer te keren'. Donkere, lange haren bleven plakken aan haar lippen, die ze zo juist nog zorgvuldig had bijgewerkt met lipgloss. 'U rijdt verkeerd, probeer te keren', herhaalde de vrouwenstem. Ik meende dat ze het net iets dwingender zei dan de eerste keer. Ze zette haar grote zonnebril af, probeerde met een hand de haren uit haar gezicht te vegen en van haar lippen te bevrijden en met haar andere hand smoorde ze de immer vrolijke, maar toch zacht dwingende en uiteindelijk mateloos irriterende vrouwenstem van haar navigatiesysteem. 'Kutwijf', siste ze. 'Alsof ik zelf niet doorheb dat we verkeerd rijden'.

 

'Na 200 meter, sla linksaf'. Ze had de vrouw nog een kans gegeven. De auto minderde vaart. 'Hoever is 200 meter, denk je? 'Ik haalde mijn schouders op. 'Tot hier ongeveer?', zei ik dommig. Ze knikte nauwelijks zichtbaar. Daarna vervolgde ze haar relaas. 'Jij bent toch niet zo'n naieveling he?' vroeg ze met een tikkeltje achterdocht. 'Daar probeer ik voor te waken, zei ik. Abrupt kwam de auto tot stilstand. Ze pakte een zakdoekje en depte haar voorhoofd ermee. Tegelijk met het pakken van het zakdoekje, veegde ze haar mobiel van het dashboard, die met een zachte plof in de plooien van haar jurkje verdween. Ze tastte tussen haar benen en kwam zuchtend overeind. 'Ik meen het', zei ze. 'Je hoeft maar één ding te onthouden. Zo simpel is het. Goddomme, één ding. Denk niet dat er ooit eentje wél anders is. Trap er niet in. Het wordt niet beter. Ook niet als je ouder wordt. En al helemaal niet als zij ouder worden". Ze bleef me indringend aankijken, alsof ze er zeker van wilde zijn dat de ernst van deze inzichten tot me doordrong.

 

Ik knikte. 'Ik weet het', zei ik. 'Het is alleen zo dat...' 'Het is alleen zo wát'?', sneerde ze. 'Sla linksaf', antwoordt de vrouwenstem. 'Nou gewoon dat..dat ik zo graag wíl geloven dat het anders is..ik wil gewoon.. 'Sla linksaf', interrumpeert de vrouwenstem me weer.  Ze zucht. Ze tuurt naar een weg om linksaf te slaan. Haar mobieltje begint opgewekt te rinkelen. 'Nou wat ik gewoon dus wil..', vervolg ik. 'U rijdt verkeerd. Probeer te keren'. Met een woest gebaar maait ze het navigatiesysteem van het dashboard en legt de vrouw daarmee het eeuwig zwijgen op. 'Die vrouw werkt me op mijn zenuwen', zegt ze, niet speciaal tegen mij gericht. 'Ik wil blijven hopen', piep ik dan. Driftig hanteert ze het stuur. Ze heeft de juiste weg gevonden.

Ze zet haar zonnebril weer op. Haar mobieltje begint weer te rinkelen. Ze drukt de beller weg en gooit het telefoontje achteloos terug op het dashboard.  Mijn blik richt zich strak op de weg. Pas als ze er zeker van is dat we nu eindelijk de juiste weg te pakken hebben, richt ze zich weer tot mij.

 

'Kijk naar mij, ik ben oud. Ik bedoel, ik ben zeg maar een stukje ouder dan jij', corrigeert ze zichzelf. 'Ik heb het mijn hele leven geprobeerd. En elke nieuwe ervaring bevestigde met volle overtuiging het beeld dat ik had. Ik ga er ook mee door, nog steeds. Maar de vraag is niet meer óf het gaat eindigen,maar wannéér het gaat eindigen'. Ze stopt voor het zebrapad en maakt met een galant gebaar duidelijk dat de aldaar wachtende heren veilig kunnen oversteken. De mannen werpen ons kushandjes toe. We negeren het. 'Vroeg of laat, laat hij zijn ware aard zien. En dat kan maar beter zo vroeg mogelijk zijn'. 'Je moet daar vóór zien te blijven', articuleert ze overdreven. 'Je moet er áltijd bóven blijven staan'.

 

Ik kijk naar haar. Ik zie geen oude, verbitterde vrouw. Ik zie een prachtige, elegante, supersexy, sensuele, zelfverzekerde, intelligente godin. Zo'n vrouw waar mannen hun nek voor verdraaien als ze langsloopt op straat. We parkeren de auto en stappen uit. 'Bestemming bereikt', grinnikt ze. Op haar torenhoge pumps, gekleed in een zwierig jurkje, met haar lange haren wapperend in de wind, loopt ze dapper naast me. Een droom van een vrouw. Ik voel de ongeneerde blikken van mannen die haar uitgebreid taxeren en haar kwijlend en strak van de testosteron als een volslagen randdebiel blijven nastaren. Alle mannen begeren haar. Maar juist de mannen die zij begeerde, braken haar hart. En hoewel ze hier zo trots en krachtig naast me loopt, vang ik een glimp op van haar trieste blik, die ze zorgvuldig verbergt achter haar zonnebril. Het is deze blik die geen twijfel laat bestaan over haar zorgvuldig gekozen levensmotto. Alle mannen zijn honden.